TataDeveloper

Pierwsze wrażenia z gry Bohema

Mon, 13 Apr 2026 00:00:00 GMT

Bohema to piękna gra karciana o budowaniu własnego rytmu dnia i życiu artystów. Sprawdź moją szczerą recenzję - co zachwyca, co utrudnia start i czy warto po nią sięgnąć.

Hej tu Ewa, czyli MAMAdesigner. Dziś to ja, w imieniu Andrzeja zabiorę Was w świat gry Bohema, w którą dzięki uprzejmości wydawnictwa Portal Games oraz samego TataDevelopera miałam okazję zagrać.

Zostań artystą z paryskiej Bohemy i zawalcz o uznanie. Masz głowę pełną marzeń… lecz pusty żołądek. Bohema to gra karciana, w której gracze zbierają karty w poszukiwaniu natchnienia, inspirują się muzami i próbują jakoś związać koniec z końcem.

Dlaczego Andrzej oddał zrecenzowanie tej gry właśnie mnie? Ponieważ jako artystka po prostu MUSIAŁAM w nią zagrać!

Gotowi? To zaczynamy! Na początek garść przydatnych informacji: dla kogo jest gra karciana Bohema? Dla 1-4 graczy w wieku 14+, którzy mają ochotę spędzić przyjemnie kilkadziesiąt minut.

To dość skomplikowana rozgrywka (choć wydawca określa ją jako średnio-trudną), więc moim zdaniem zalecany wiek został dobrany adekwatnie. Jest to bardzo klimatyczny deckbuilding, który na początku wymaga skupienia, ale potem daje pole do popisu strategii i kreatywności.

Nasza córka Kasia przepadła na widok przepięknej grafiki oferowanej przez grę. Trzeba przyznać, że mnie, jako artystkę, także mocno ujęła jakość wydania - doskonałe ilustracje, świetny papier, bardzo spójna warstwa wizualna - to wszystko sprawia, że Bohema jest ucztą dla oka.

Jednak instrukcja dla kogoś takiego jak ja (czytaj: osoby z ADHD, która najpierw robi, potem myśli) okazała się nie lada wyzwaniem. Najpierw przetasowałam wszystkie karty tzw. “zwyczajów”, a potem okazało się, że to były różne talie i nie powinny być zmieszane.

Wspomniana wcześniej spójność wizualna utrudniła mi rozdzielenie kart, więc nasze przygotowania do gry zajęły odrobinę dłużej niż zapewne przewidywali jej autorzy.

Dlatego uczcie się na moich błędach i najpierw przeczytajcie instrukcję, zlokalizujcie każdy z opisanych elementów (np. talie startowe i talie zwyczajów), a dopiero potem dajcie się porwać Bohemie.

Pierwsze rundy potraktowałyśmy z Kasią jako wprawkę i zdaje się, że tak właśnie zostały one pomyślane - mamy niewiele opcji do dyspozycji, zdobywamy ledwie garść punktów, ale wszystko zmienia się już przy mniej więcej czwartej turze.

Dla nas niezbędne okazało się zapisywanie punktów na kartce, żeby nic nam nie uciekło. Liczba powiązań poszczególnych elementów gry trochę przytłoczyła naszą dziesięciolatkę, ale dla mnie była fascynująca i wciągająca.

Niezaprzeczalnym atutem rozgrywki jest możliwość opowiedzenia swojego dnia. Tu do głosu dochodzi nasza kreatywność i to od nas zależy, czy poczujemy się jak artyści z Paryża z przełomu XIX i XX wieku.

Choć nie jestem wyjadaczką w deck buildingu, to jestem pewna, że do Bohemy wrócę jeszcze nie raz. Na szczęście gra ma też tryb solo i kooperacyjny, więc jeśli nie znajdę towarzystwa starszych graczy, to zawsze mogę wypróbować te dwie opcje.

Podsumowując: Bohema jest przepiękna, klimatyczna, wciągająca, lecz także dość skomplikowana.

Jest moim zdaniem idealną propozycją na leniwe popołudnie lub dłuższy wieczór, najlepiej w starszym towarzystwie, przy migotaniu świec i francuskiej playliście. Ale nie tracę nadziei, że i nasza Kasia spróbuje ponownie - choćby dla obrazków.

Team Aspie, czyli autyzm zespołowo

Wed, 25 Feb 2026 00:00:00 GMT

Od pierwszych swoich lat na tym świecie Kasia wyróżniała się wśród swoich rówieśników zachowaniem w interakcjach z nimi, co skłoniło nas do zbadania tematu, oraz ostatecznie doprowadziło mnie do dosyć głębokich refleksji na temat swojego własnego dzieciństwa.

Już na początku przedszkola Kasia miała pewne trudności, większe niż pozostałe dzieci w grupie, z pracami plastycznymi. Starała się wyjątkowo bardzo robić wszystko perfekcyjnie, przez co wpadała we frustracje kiedy kończył się czas na realizację, lub po prostu efekt nie był taki, jakiego chciała.

Często w sali było dla niej za głośno i za tłoczno, zakrywała uszy i starała się schować. Zwyczajne odgłosy szalejącej grupy jej sprawiały ból. Często pojawiała się nadwrażliwość również na dotyk. Unikała interakcji z innymi dziećmi, kontaktu wzrokowego, wolała robić wszystko sama. Do tego lęk separacyjny, który utrudniał do ekstremum tak prostą czynność jak wejście do sali.

W domu także sporo się działo: miała lęki nocne, wybudzała się wielokronie w środku nocy z krzykiem, ciężko było złapać z nią kontakt i ją uspokoić. Ubieranie to był problem, bo odzież, a już w szczególności ta z dużymi metkami, była bardzo niewygodna. Co kilka tygodni zmieniały jej się tiki nerwowe - częste mruganie, nierówne oddechy, obgryzanie paznokci, skubanie ust aż do krwi. Po dniu w przedszkolu potrzebowała odpoczynku i wyciszenia.

To wszystko złożyło się na rozpoczęcie diagnozy, która potwierdziła nasze obserwacje, ale nie pokrywała się w 100% z szablonem, przez co dostaliśmy zalecenie przebadania jej za rok. Cały proces trwał ostatecznie kilka lat i zakończył się dopiero pod koniec przedszkola, kiedy Kasia miała wybrać się do szkoły podstawowej.

Jeśli ktoś nie przechodził przez kilka lat wizyt w poradniach, konsultacji, testów, obserwacji i “proszę przyjść za pół roku”, to trudno opisać, jak długi i emocjonalnie wyczerpujący jest to proces. Kolejne rozmowy i badania ciągnęły się miesiącami, po każdej wizycie zbieranie opinii i wypełnianie dokumentów. Pod koniec przedszkola dostaliśmy papier - oficjalne potwierdzenie: spektrum autyzmu. Zespół Aspergera, choć dziś coraz częściej odchodzi się od tej nomenklatury i mówi po prostu o spektrum.

To nie był cios, tylko moment ulgi, bo nazwanie rzeczy porządkuje świat.

Od tamtej pory działamy systemowo: Kasia ma w klasie nauczyciela wspomagającego. Ma wspaniałą wychowawczynię, która realnie ją wspiera i codziennie pomaga. Uczymy się razem jak ułatwiać wchodzenie jej w świat społeczny, szkolny, emocjonalny. Jak zarządzać przeciążeniem sensorycznym. Jak planować przerwy. Jak czytać sygnały, zanim napięcie wybuchnie.

Jest jeszcze druga część tej historii. W trakcie tych wszystkich lat obserwowania jej zachowań zacząłem dostrzegać coś jeszcze: podobieństwa.

Też wolę słuchawki wygłuszające w hałaśliwych miejscach. Też potrzebuję czasu, by dojść do siebie po spotkaniach czy wydarzeniach. Zdecydowanie częściej wybiorę wieczór w domu niż imprezę. Pandemia, logistycznie, była dla mnie ulgą, nie problemem. Praca zdalna? Naturalne środowisko od roku 2012.

Kiedy zaczynasz czytać o spektrum i analizować kryteria diagnostyczne, to nagle pewne rzeczy przestają być cechą charakteru, a zaczynają układać się w spójną całość. Sam również poszedłem na diagnozę, i tak, bez zaskoczenia: jestem w spektrum, także Asperger. Można powiedzieć, że Kasia ma to po mnie, ale prawda jest bardziej złożona. To dzięki niej ja to w ogóle odkryłem. Gdyby nie jej diagnoza, pewnie dalej funkcjonowałbym w trybie “tak już mam” bez głębszego rozumienia mechanizmów.

Diagnoza w dorosłości nie zmienia przeszłości, ale zmienia jej interpretację i pozwala lepiej projektować przyszłość.

Dziś lepiej rozumiem, czemu pewne sytuacje mnie wyczerpują. Czemu potrzebuję struktury i konkretnego planu, oraz denerwuje mnie, kiedy ten plan ulega niespodziewanej modyfikacji. Czemu zwykła rozmowa bywa bardziej męcząca niż całodniowa praca w pełnym skupieniu. I, co ważniejsze, mogę świadomie budować środowisko, które mi sprzyja.

A my z Kasią? Jesteśmy jak zespół pracujący nad tym samym projektem, korzystający z tych samych narzędzi i próbujący razem przezwyciężyć przeciwności. Rozumiemy, czym jest przeciążenie sensoryczne. Wiemy, że cisza potrafi być regenerująca. Szanujemy potrzebę bycia “obok”, a nie zawsze “w środku”. Uczymy się komunikować wprost, bez zgadywania intencji.

Nie jest łatwo, są momenty frustracji, sytuacje społeczne wymagają ogromnego wysiłku. Szkoła to ciągła praca, relacje to ciągły trening. Ale jest też druga strona medalu: pasje, głębokie zanurzenie w temacie, nieszablonowe myślenie, ponadprzeciętna inteligencja, ale jednocześnie szczerość i lojalność.

Dwuosobowy zespół Aspergera, Team Aspie, to realna współpraca. Wspieramy się, bo wiemy, czego druga osoba może potrzebować. Czasem to cisza i zostawienie w spokoju. Czasem konkretna instrukcja i pomoc w jej realizacji. Czasem po prostu świadomość: “hej, nie jesteś w tym sama”.

I jeśli jest jedna rzecz, którą wyniosłem z tej drogi, to ta: diagnoza nie jest etykietą, która nas ogranicza, tylko narzędziem, mapą. A z mapą znacznie łatwiej iść dalej.

Bluey w Minecrafcie

Mon, 16 Feb 2026 00:00:00 GMT

Mieszania naszych ulubionych tematów ciąg dalszy: dziś na tapet idzie znana i lubiana Bluey oraz znany i lubiany Minecraft.

Z jednej strony fenomen Blue, który oglądamy w TV, czytamy, czy składamy w formie LEGO, a z drugiej fenomen Minecrafta, który uczy czytać, bawi w formie planszówki, gry na Switcha, filmu w kinie, czy kalendarza adwentowego.

Oba światy łączą siły i tak oto Bluey ląduje w świecie Minecrafta.

Kasia regularnie gra w Minecrafta już od kilku ładnych lat, a każdego dnia rano szykując się do szkoły oglądamy kilka odcinków Bluey, gdzie praktycznie każdy znamy już na pamięć.

Nic więc dziwnego, że Kasia ucieszyła się na wieść, że w Mincrafcie pojawił się dom Bluey.

W trailerze zobaczyć można wiele scen z serialu, więc fani obu światów poczują się… jak w domu. Nam takie łączenie tematów jak najbardziej pasuje i czekamy na kolejne.

LEGO KPop Demon Hunters w tym roku

Mon, 09 Feb 2026 00:00:00 GMT

Dobrych wiadomości związanych z LEGO nigdy za wiele - po niedawnym ogłoszeniu inteligentnych klocków Smart Play przyszedł czas na debiut uwielbianego przez nas filmu animowanego KPop Demon Hunters, czyli K-Popowych Łowczyń Demonów: ich zestawy LEGO zadebiutują w tym roku.

K-Popowe Łowczynie Demonów oficjalnie pojawią się w formie klocków LEGO. A to dopiero początek.

Nie jest jeszcze znana dokładna data premiery, ale jestem pewien, że zainteresujemy się co najmniej jednym zestawem. Nasz szał na Demon Hunters, wzmocniony informacją o zapowiedzi drugiej części filmu, ma się całkiem dobrze.

Cóż, nie pozostaje nam nic innego jak cierpliwie czekać na więcej szczegółów.

Aeon's End - magiczna kooperacyjna karcianka

Mon, 02 Feb 2026 00:00:00 GMT

Naszym ulubionym trybem rozgrywki jest kooperacja, co zresztą widać po niedawnej recenzji planszówki Stranger Things czy wcześniejszej Minecraft: Heroes of the Village, dlatego cieszyłem się na możliwość zagrania z Kasią w Aeon’s End.

Celem graczy jest pokonanie Nemezis, zanim zniszczy ono Gravehold lub zanim broniący go Magowie Bram padną z wyczerpania. Podczas każdej rundy, gracze i Nemezis rozgrywają swoje tury w losowej kolejności.

Aeon’s End to karcianka, w której zarządzamy swoją talią, ale motywem wyróżniającym ją od wielu innych jest brak tasowania kart. Zamiast tego losowe są tury graczy, dzięki czemu co prawda wiemy co może być na stosie, ale nie wiemy kto będzie mógł z tego skorzystać. Z drugiej strony, skoro i tak współpracujemy, to jesteśmy w stanie jako drużyna jakoś na to reagować.

Tak, wiem, przedział wiekowy gry to 14+, ale Stranger Things miało 12+ i Kasi to zupełnie nie przeszkadzało - ani nie było straszne wizualnie, ani zbyt skomplikowane mechanicznie. Grając razem radziliśmy sobie całkiem nieźle, dlatego z mniejszą rezerwą podszedłem do Aeon’s End i się nie zawiodłem. Co prawda gra jest trochę bardziej skomplikowana, ale nadal spokojnie do opanowania.

Szczególnie, że w pudełku znajdziemy kilka oddzielnych talii, oraz kartkę z wielkim znakiem STOP, która tłumaczy od czego zacząć. Dzięki temu nie rzucimy się na głęboką wodę, ale rozpoczniemy naszą przygodę poznając podstawowe mechaniki. Dopiero kolejne rozgrywki wprowadzają nowe elementy, które możemy na spokojnie przyswoić nie będąc przytłoczonym ogromem opcji. Jest to niewątpliwy plus, który pomaga początkującym.

Wykonanie to klasa sama w sobie - rysunki magów są świetne, przeciwnicy budzą grozę, każdy komponent wykonany jest starannie i pomaga budować klimat Aeon’s End.

Rozgrywka jest dobrze zbalansowana - trudna, ale daje satysfakcję. Wspólne planowanie i realizacja konkretnych zadań to podstawa, by pokonać przeciwnika. Budowanie talii jest grą samą w sobie, bo odrzucone karty lądują na dole stosu, więc nie tylko skupiamy się na tym, co tu i teraz, ale staramy się także budować combosy na przyszłość.

Regrywalność jest duża - od wielu magów do wyboru, mnóstwa różnych kart, przez kilku różnych przeciwników, po możliwość grania solo.

To pierwsza odsłona rozbudowanej, żywej linii, w której co roku ukazują się nowe dodatki i samodzielne odsłony. W sklepie Portal Games Aeon’s End można kupić za 189,95 zł, a dodatkowo w ofercie znajdziemy także dodatki czy przydatne komponenty. Do tego podczas Portalconu 26 zapowiedziana została samodzielna podstawka Aeon’s End: Descent z nowym modułem towarzyszy i przeciwników, która będzie w pełni kompatybilna z pozostałymi odsłonami serii.

Podsumowując: Aeon’s End nie jest straszne, da się łatwo zacząć dzięki kilku oddzielnym taliom i instrukcji dla początkujących, klimat wciąga, gra stanowi pozytywne wyzwanie, dzięki czemu skuteczna kooperacja daje dużo satysfakcji. Nam się podobało - jak najbardziej polecamy!

Powrót do kina na Zwierzogród 2

Mon, 26 Jan 2026 00:00:00 GMT

Trzeba było czekać na to prawie dekadę, ale doczekaliśmy się - drugą część Zwierzogrodu można już oglądać w kinie, a my takiej okazji oczywiście nie mogliśmy przegapić.

Pierwsza część Zwierzogrodu wyszła w okolicach urodzin Kasi w 2016 roku, dokładnie miesiąc przed. Musiało minąć ładnych kilka lat, ale jak już weszliśmy w tego typu produkcje, Zwierzogród stał się jedną z naszych ulubionych animacji.

Tak, mamy wiele ulubionych animacji (chociażby Jak Wytresować Smoka, Kung Fu Panda, Stitch, Minecraft: Film, Dog Man, Flow, czy Pan Wilk i Spółka), co nie zmienia faktu, że do Zwierzogrodu od zawsze mieliśmy sentyment i chętnie oglądaliśmy go co jakiś czas.

Kiedy tylko zobaczyliśmy zapowiedź drugiej części, to od razu wiedzieliśmy, że na pewno idziemy na nią do kina. Jedynka była dynamiczna, zabawna, ale i z momentami refleksji. Dwójka zaprasza nas do tego samego miasta, ale odkrywa nowe jego dzielnice, bohaterów, oraz wielką tajemnicę jego założenia…

Fabułę śledzimy z zapartym tchem i bawimy się przy tym świetnie, bo Zwierzogród 2 trzyma wysoki poziom i jest po prostu zabawny. Jest sporo nawiązań do pierwszej części, ale nie są one niezbędne do zrozumienia tego, co się dzieje na ekranie.

Jeśli pierwsza część Wam się podobała, to dwójka także spełni Wasze oczekiwania.

Karty Misji do szkoły

Mon, 19 Jan 2026 00:00:00 GMT

Kasi dosyć trudno było chodzić do szkoły, i nie mam tu na myśli przebywanie na lekcjach, tylko faktyczne wyjście z domu. Czasami ciężko ją było do tego zmotywować - właśnie dlatego powstały Karty Misji.

Kasi podoba się w szkole i to nie podlega wątpliwości - zazwyczaj na pytanie “jak dziś było?” odpowiada “super!”, rozmawiamy też często o tym co się tam działo i jak sobie radziła. Nie była to więc kwestia związana z samymi zajęciami, tylko porannej motywacji do wyjścia z domu. Ewa postanowiła więc w tym pomóc i stworzyła Karty Misji:

znajdź przedmiot w kolorze zielonym
poszukaj litery “K” gdzieś w szkole (plakat, tablica, zeszyt)
zaśpiewaj w głowie piosenkę
zjedz coś ze śniadaniówki
sprawdź jakie buty noszą Twoi nauczyciele
znajdź coś okrągłego w klasie
policz koty (mogą być breloczki, plecaki, piórniki, itp)
znajdź 13
policz książki w bibliotece - żart! - znajdź niebieską książkę
znajdź coś fioletowego w szkole
uśmiechnij się do kogoś

Kasia przed wyjściem losuje jedną z dostępnych kart i w szkole pamięta, by wykonać daną misję. Jeśli jej się to uda, to po powrocie dostaje w nagrodę gwiazdkę. Jeśli uzbiera dziesięć gwiazdek, to dostaje kupon. Do czego może go wykorzystać? Jednym z jej obowiązków jest opróżnianie zmywarki w weekend, więc oddając taki kupon może zrezygnować z tego obowiązku i ja lub Ewa zajmujemy się wtedy rozładunkiem naczyń.

Po pewnym czasie zauważyliśmy, że nie wszystkie misje jej pasują, ale to bardziej kwestia danego dnia a nie konkretnej misji, więc nie chodziło o jej całkowite usunięcie z listy. Dla ułatwienia wprowadziliśmy więc, że może wylosować dwie karty i wybrać tą misję, która bardziej jej odpowiada w danym momencie - dzięki temu ma większą sprawczość i kontrolę nad misjami.

Całość działa super: od momentu wprowadzenia Kart Misji nie mamy już problemu z wychodzeniem. Jest nawet lepiej niż myśleliśmy, bo czasami Kasia sama prosi o możliwość rozładowania zmywarki poza weekendem tylko po to, by dostać z powrotem kupon, który wcześniej wykorzystała, bo lubi mieć przynajmniej jeden w zapasie.

Jeśli u Was bywają problemy z wyjściem i nie dotyczą problemów w szkole, to może takie misje także i Wam pomogą.

LEGO Smart Play ogłoszone

Mon, 12 Jan 2026 00:00:00 GMT

Jako wielcy fani klocków LEGO w każdej postaci ucieszyło nas niedawne ogłoszenie niemałej rewolucji: LEGO wprowadza zupełnie nowe, inteligentne klocki do swojej oferty.

LEGO Smart Play to nowa generacja klocków zawierających czujniki, własne światła oraz dzwięki, oraz które mogą się ze sobą łączyć wzbogacając zabawę o nowe możliwości - LEGO ogłosiło je podczas targów CES w Las Vegas.

Jako że jest to zupełna nowość, firma postanowiła nie startować z klockami globalnie, tylko wprowadzić je najpierw do kilku krajów. Lista zawiera tylko sześć państw, a wśród nich są: Stany Zjednoczone, Australia, Wielka Brytania, Francja, Niemcy, oraz… Polska!

Na początek na rynek trafią trzy zestawy, wszystkie z uniwersum Gwiezdnych Wojen:

[75421] Myśliwiec TIE Dartha Vadera
[75423] X-Wing Czerwona Piątka Luke’a
[75427] Pojedynek w sali tronowej i A-Wing

Cóż, pozstaje nam cierpliwie czekać do premiery - aktuanie trwa przedsprzedaż, a wysyłka ruszy 1 marca 2026 roku.

It Takes Two z asystą

Mon, 05 Jan 2026 00:00:00 GMT

Zaczęliśmy grać z Ewą w kooperacyjną grę It Takes Two na naszej konsoli Nintendo Switch, natomiast po pewnym czasie kończyliśmy ją we trójkę - razem z Kasią.

It Takes Two to gra stworzona przez studio Hazelight i wydana w roku 2021 przez Electronic Arts, która według wielu opinii jest jedną z najlpeszych gier kooperacyjnych ostatnich lat.

Rodzice Rose, Cody i May, planują rozwód. Dziewczynka bardzo to przeżywa i by ulżyć sobie w smutku, tworzy dwie laleczki – jedną z gliny, drugą z drewna – które mają reprezentować jej mamę i tatę. W tajemniczych okolicznościach umysły rodziców zostają przeniesione do ciał stworzonych przez Rose lalek. Zminiaturyzowani bohaterowie budzą się we własnym domu, który ukazuje im nieznane dotąd, bajkowe oblicze.

Fabuła oraz kategoria wiekowa PEGI 12+ sugerowały rozgrywkę mnie i Ewie, natomiast ostatecznie także Katarzyna wzięła udział w całym tym przedsięwzięciu. Jak do tego doszło? Gra jest dosyć trudna a sterowanie wymaga zręczności i koordynacji - Ewa nie jest przyzwyczajona do tego typu mechanik, więc zdarzało się, że ja szybko pokonywałem dany fragment, a potem na nią czekałem.

Kasia uważnie przyglądała się naszej rozgrywce i w pewnym momencie zasugerowała, że chętnie pomoże, bo też chce zagrać. Graliśmy już wcześniej z Kasią w Unravel Two, więc mieliśmy doświadczenie w tego typu kooperacyjnych zręcznościówkach.

Skończyło się na tym, że Ewa przechodziła łatwiejsze fragmenty i skupiała się na fabule, a Kasia pokonywała trudniejsze wyzwania i walczyła z bossami. Efektywnie graliśmy w It Takes Three, bo wszyscy siedzieliśmy na kanapie i śledziliśmy rozgrywkę, a dziewczyny w razie potrzeby zamieniały się kontrolerem.

Sama gra natomiast jest świetna - wprowadza mnóstwo oryginalnych, pomysłowych mechanik zmuszających graczy do współpracy, by pokonywać pojawiające się na drodze przeszkody. Trzeba trochę pogłówkować, a potem zgrać działania, by przechodzić kolejne wyzwania.

Fabuła jest dosyć ciężka (rozwód rodziców), Cody i May na początku gry za sobą nie przepadają, ale łączy ich chęć powrotu do ludzkiej postaci. Ich działania bywają dosyć brutalne (PEGI 12+ gra dostała za “łagodne wulgaryzmy i kreskówkową przemoc”), szczególnie pamiętna jest scena torturowania pluszowej królowej Cutie the Elephant. Daliśmy jednak radę bez koszmarów, tak samo jak ze Stranger Things, które również było od 12 lat.

Na szczęście wszystko jest w granicach rozsądku i ogólnie gra się bardzo przyjemnie. Przejście całej gry zajęło nam około 20 godzin rozłożonych na przestrzeni kilkunastu weekendów, gdyż graliśmy po 2-3 godziny dziennie, głównie w soboty, i to nie wszystie po kolei.

Jeśli klimat wam odpowiada, to zdecydowanie polecamy przynajmniej spróbować, by zobaczyć, czy sama gra wam podejdzie, bo mechanicznie jest świetna i powinniście spędzić przy niej mnóstwo dobrego czasu. My natomiast planujemy zagrać (już we dwoje z Kasią) w kolejny kooperacyjny hit od Hazelight, czyli Split Fiction.

Kupa pod choinką

Mon, 29 Dec 2025 00:00:00 GMT

W tym roku wśród świątecznych prezentów, oprócz standardowo dużej ilości zestawów klocków LEGO, znalazł się również zabawkowy zwierzak: sadzący klocki na toalecie flaming.

Historia pojawienia się Gotta Go Flamingo pod choinką sięga początku grudnia. Kasia rozmawiała o nim z koleżanką z klasy, której rodzice powiedzieli, że to zabawka dla małych dzieci i ona nie powinna się już takimi bawić.

Z Kasią nadal jesteśmy na etapie, gdzie żarty z kupy i pierdziochów są na porządku dziennym, więc koncept siedzącego na kiblu flaminga oboje nas rozbawił do tego stopnia, że Kasia zapragnęła dostać go pod choinkę. I to pomimo wszechobecnych opinii, że to rozrywka tylko dla bobasów.

Na szczęście jesteśmy też na etapie “nikt nam nie będzie mówił czym możemy, a czym nie możemy się bawić”, więc ~~postanowiłem~~ Mikołaj postanowił ogarnąć flaminga z rozwolnieniem na prezent. W końcu do przedziału wiekowego 4+ łapie się zarówno 9+, jak i 40+, więc w czym problem?

Oprócz tego, że Gotta Go Flamingo robi hydrofobową, piaskową kupę, którą potem łatwo odzyskać i użyć ponownie (przy okazji rozsypując piasek gdzie popadnie, więc kiedyś na pewno się skończy), to do tego zwierzak powtarza wypowiedziane do niego słowa dokładnie jak Furby, więc radość z podpowiadania mu tekstów w stylu “znowu się zesrałem!” była ogromna.

Nowe zestawy LEGO jak zwykle sprawiły Kasi radość, oprócz tego dostała też książki i gry, ale to absurdalna zabawka dla czterolatków została królową prezentów w tym roku.

Luigi's Mansion 3

Mon, 22 Dec 2025 00:00:00 GMT

Gra Luigi’s Mansion 3 nie jest nowa, zadebiutowała na konsoli Nintendo Switch w roku 2019, ale Kasia oglądając filmiki z rozgrywki na YouTube bardzo chciała w nią ze mną zagrać, bo do dyspozycji jest dwuosobowy tryb kooperacji.

Był to chyba pierwszy przypadek, kiedy to Kasia przyszła z grą do mnie a nie ja do niej, więc długo nie musiała mnie namawiać. Sama gra polega na uratowaniu przyjaciół Luigiego, czyli Mario, Peach, i kilku Toadów z rąk tajemniczego porywacza, pokonując po drodze duchy nawiedzające hotel.

Luigi co prawda boi się duchów, ale udaje mu się rozwiązywać kolejne zagadki i łapać koleje zjawy dzięki pomocy Gooigiego, czyli zielonego glutowanego klona przypominającego głównego bohatera. Współpracując są w stanie pokonać każdego przeciwnika.

Kolejne piętra hotelu to oddzielne tematycznie światy: zamek, studio filmowe, muzeum, czy park wodny. Wszystkich pięter jest 15, i na każdym jest mnóstwo zagadek do odkrycia i przeciwników do pokonania.

My bawiliśmy się świetnie, bo gra Luigi’s Mansion 3 jest bardo dobrze zbalansowana - łapanie duchów bywa wyzwaniem, szczególnie jak pojawia się boss na koniec poziomu, ale ani razu nie mieliśmy większych problemów z przejściem danego przeciwnika.

Bardzo mi zaimponował fakt, że to Kasia wybrała grę, w którą razem graliśmy i która nam obojgu się podobała. To znak, że faktycznie lubi ze mną grać na Switchu, i spokojnie możemy sięgać po kolejne kooperacyjne produkcje w przyszłości.

Ogród Światła w Wilanowie

Mon, 15 Dec 2025 00:00:00 GMT

Kontynuując zwiedzanie różnych warszawskich atrakcji postanowiliśmy ze znajomymi odwiedzić Królewski Ogród Światła w Wilanowie.

Królewski Ogród Światła przy pałacu w Wilanowie to wystawa plenerowa, w ramach której tysiące kolorowych diod ułożono w finezyjne kształty. To doskonała propozycja na zimne i szare wieczory zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych, a także jedna z największych atrakcji Warszawy.

Ponad rok temu odwiedziliśmy z Kasią Lumina Park w Lublinie, gdzie cały ogród botaniczny został na zimę zamieniony w wystawę prezentującą historię światła. Wspominając tą udaną wyprawę dosyć łatwo dałem się namówić na odwiedziny w Ogrodzie Światła, który otworzył się w pałacu w Wilanowie.

Wystawa otwarta jest od połowy października aż do końca lutego, my postanowiliśmy udać się tam jeszcze przed Świętami. Blisko pałacu znajduje się parking, z którego skorzystaliśmy - był dosyć mały, ale ostatecznie udało się znaleźć wolne miejsca.

W drodze do Ogrodu Światła znaleźliśmy automaty, w których można kupić sobie bilety, co było wygodniejsze niż stanie w kolejce do kasy. Dodatkowo główna ścieżka prowadząca do pałacu była podświetlona, z interaktywnym przedstawieniem, co samo w sobie było już bardzo fajną atrakcją.

Po wejściu na teren udaliśmy się w lewo, na plac z widokiem na ścianę pałacu, na którym prezentowana była wizualizacja odtwarzana regularnie co pół godziny. Po niej poszliśmy w prawo, by obejrzeć oświetlone elementy ogrodu.

Ogród różany prezentował się świetnie - fontanny wypełnione mieniącą się “wodą” wspaniale współgrały z ogromnymi, czerwonymi kwiatami.

Z tyłu pałacu mogliśmy podziwiać wizualizację z podkładem muzycznym. Tam także można było sterować lunetą, która rzucała światło na ścianę pałacu.

Całe zwiedzanie zajęło nam może z pół godziny. Nie jest to jakaś ogromna wystawa, i jest to trochę inny klimat niż Lumina Park, bo tam było nieco więcej chodzenia między instalacjami, ale mimo wszystko warto wpaść do Królewskiego Ogrodu Światła w Wilanowie, bo prezentuje się bardzo fajnie.

Kalendarz adwentowy LEGO Minecraft

Mon, 08 Dec 2025 00:00:00 GMT

Grudzień to czas na kolejny już w naszej historii kalendarz adwentowy LEGO - o dziwo jest to nasz pierwszy kalendarz o tematyce związanej z grą Minecraft.

W zeszłym roku pisałem:

Już od kilku lat mamy z Kasią małą tradycję jeśli chodzi o kalendarze adwentowe LEGO. Zaczęło się od Friends w 2021 i 2022, potem był Harry Potter w 2023, a tym razem padło na księżniczki Disney’a.

Jak widać tematyka nieco nam się zmienia na przestrzeni lat, ale jedno pozostaje niezmienne: w cenie zestawu LEGO, który przyniósłby radość jednorazowo, mamy do czynienia z małą niespodzianką codziennie, przez cały miesiąc.

Kasia z samego rana zagląda do kolejnej skrytki, składa to co jest w środku, dodaje do kolekcji i wraca do naszych standardowych przygotowań wyjścia do szkoły. Tegoroczna tematyka Minecraft sprawdza się świetnie, bo Kasia nadal jest wielką fanką tej gry.

Rejs po Wiśle i nowy park Żerański

Mon, 01 Dec 2025 00:00:00 GMT

Z okazji wizyty Kasi babci w Warszawie postanowiliśmy zorganizować sobie rejs widokowy po Wiśle, bo my, pomimo mieszkania w stolicy od ponad dekady, ani razu nie skorzystaliśmy z tej atrakcji. Bonusem miał być nowo wybudowany plac zabaw na Żeraniu.

Kasia ma ponad 9 lat i jest już na tyle duża, że od jakiegoś czasu odwiedzamy różne atrakcje w Warszawie. Ostatnich kilka miesięcy to między innymi papugarnia Carmen, Górka Szczęśliwicka, czy Highline Warsaw, a tym razem postanowiliśmy popływać po Wiśle.

Padło na Krypa.pl - w ofercie mają kilka różnych łodzi, cumują przy Centrum Nauki Kopernik, bilety można kupić online, więc postanowiłem skorzystać z okazji. Na miejsce dotarliśmy bez problemu, z parkowaniem było trochę więcej zabawy, ale ostatecznie też się udało.

Sam rejs trwał prawie godzinę - popłynęliśmy najpierw pod prąd, w górę rzeki, obserwując Stadion Narodowy i wszystkie mosty po drodze z nowej perspektywy, a także wysepki z ptakami, wędkarzy na jednym brzegu, czy biegaczy i rowerzystów na drugim.

W drugą stronę płynęliśmy z prądem i z wiatrem, więc było szybciej i przyjemniej. Płynąc w dół rzeki zobaczyliśmy Zamek Królewski oraz Stare Miasto oraz Pałac Kultury i Nauki częściowo zasłonięty przez mgłę.

Podczas wyprawy nie było aż tak zimno jak mogłoby się wydawać, oraz prawie nie wiało. W środku łodzi w razie czego było ogrzewanie, ale my siedliśmy sobie z przodu na dziobie, by mieć dobry widok na wszystkie atrakcje.

Kurtki plus w późniejszym czasie koce wystarczyły w zupełności, by nie zmarznąć. Czas zleciał nam szybko, a podziwianie znanej nam stolicy z nowej perspektywy miało swój urok.

Po rejsie wróciliśmy na obiad, by pojechać potem na Żerań, gdzie otworzył się niedawo Park Żerański. Można było pospacerować nad kanałem oraz odwiedzić plac zabaw, na którym Kasi najbardziej spodobał się park linowy.

Na terenie placu znajdowała się także wysoka wieża z dwoma zjeżdżalniami - niższą Kasia zjechała od razu, natomiast do wyższej potrzebowała trochę więcej czasu, ale w końcu i z niej udało się zjechać.

Ostatecznie spędziliśmy aktywnie cały dzień, z małą przerwą na spokojny obiad w międzyczasie. Obie wyprawy były udane, i obie atrakcje jak najbardziej polecamy.

Stranger Things - planszowa przygoda w Hawkins

Mon, 24 Nov 2025 00:00:00 GMT

Nadchodząca wielkimi krokami premiera piątego, ostatniego sezonu serialu Stranger Things to dobra okazja, by przyjrzeć się kooperacyjnej grze planszowej o tej samej nazwie wydanej w 2023 roku przez Portal Games.

W Stranger Things: Po Drugiej Stronie gracze wchodzą w rolę dzieciaków z Hawkins, by powstrzymać funkcjonariuszy złowrogiej agencji i potwory przybyłe z Drugiej Strony. Przed wami 2 sezony pełne elementów, postaci i wyzwań rodem z serialu.

Dzięki wydawnictwu Portal Games udało nam się już zrecenzować kilka fajnych planszówek: Diamenty, Wredna Małpa, Czółko Junior, czy 8 Bit Box - dziś czas na coś “cięższego”.

Ja co prawda oglądałem wszystkie serie Stranger Things na bieżąco od samego początku, ale Kasia z oczywistych względów jeszcze nie - urodziła się w marcu 2016 roku, podczas gry pierwszy sezon zadebiutował cztery miesiące później.

Poza tym serial ma ograniczenie wiekowe, które w pierwszych sezonach wynosiło 14+, a wraz z nadejściem ostatniego, piątego sezonu zostało zwiększone do 17+.

Mimo wszystko sam serial Netflixa jest jej znany, bo mówi się o nim w klasie. Nawet taki Squid Game, który teoretycznie jest serialem tylko dla dorosłych, w szkole Kasi jest bardzo dobrze znany.

Sama gra planszowa to wiek 12+, gdzie Katarzynie do 10 lat brakuje już niewiele, ale klocki Lego czy gry logiczne roztrzaskuje bez problemu mimo wyższych wymagań wiekowych, więc i tu założyłem, że damy radę.

Przeglądając na początku pudełko, planszę czy figurki Kasia stwierdziła, że się nie boi, więc postanowiliśmy kontynuować. Szczególnie, że głównym motywem planszówki Stranger Things nie jest walka pomiędzy graczami, a współpraca, czyli tryb, który Kasia lubi najbardziej.

Warto chociażby wspomnieć Minecraft: Heroes of the Village, która także jest planszówką kooperacyjną i grało się nam w nią bardzo dobrze.

Gra planszowa Stranger Things jest dosyć przystępna, a zasady proste do opanowania już podczas pierwszej rozgrywki. Do wyboru mamy dwa sezony - każdy z własną planszą, lokacjami, sojusznikami i przeciwnikami.

Grafiki są klimatyczne, a karty wyglądają ładnie. Czuć od razu klimat serialu patrząc na figurki postaci i ich karty, ale także pozostałe elementy znajdujące się w pudełku.

Regrywalność jest bardzo duża - głównie ze względu na dwie plansze, po jednej dla każdego sezonu, ale i mnogość elementów takich jak różne postaci do wyboru, sceny, sojuszników, czy nawet przedmioty i akcje, oraz same żetony trudności.

Nawet startując tymi samymi postaciami i w tym samym sezonie (my graliśmy Jimem i Nancy), losowe sytuacje na początku rozgrywki dyktowały nam co powinniśmy robić dalej.

Jednocześnie gra wydaje się dobrze zbalansowana - nie było łatwo od samego początku, szczególnie jeśli patrole szybko nas dopadły, ale z drugiej strony jeśli udało się zebrać kilku sojuszników oraz zdobyć przynajmniej jeden lub dwa przedmioty, to radziliśmy sobie całkiem nieźle.

Ogólnie wszystko sprowadzało się do podejmowania decyzji i stopniowym zwiększaniu ryzyka, ale ciągłym współpracowaniu - samotnie ciężko byłoby sobie poradzić z przeciwnościami.

Walka nie była łatwa, ale z drugiej strony ucieczka nie zawsze wchodziła w grę. Ostatecznie wydaje mi się, że te kilka rozgrywek wyszło nam całkiem fajnie.

Nadchodzącego sezonu Kasia jeszcze nie obejrzy, ale gdyby kiedyś chciała zainteresować się tematem kiedy będzie starsza, to wraz z pierwszymi sezonami serialu będziemy w stanie odkopać również grę.

Planszowe Stranger Things spokojne możemy polecić fanom serialu w sam raz na piąty sezon, jeśli chcieliby przypomnieć sobie jak to było w pierwszych dwóch seriach.

Jest sporo czasu, bo co prawda pierwszy odcinek dostępny będzie już w środę 26 listopada, a kolejne trzy dzień później, ale następne trzy 26 grudnia, a finał dopiero 1 stycznia 2026. Poza tym kto wie, może kiedyś doczekamy się growej adaptacji sezonów 3-5?

Pierwszy smartfon szybko trafił do szuflady

Mon, 17 Nov 2025 00:00:00 GMT

Kasia bardzo chciała mieć swój pierwszy telefon, bo większość jej kolegów i koleżanek z klasy ma już własne urządzenia, więc postanowiliśmy ogarnąć jej jeden z naszych starych smartfonów.

Wystarczył reset do ustawień fabrycznych, stylowa obudowa z Pusheenem, oraz miesięczny abonament z Internetem, by uzyskać efekt “wow”. Kasia była podekscytowana, ale entuzjazm rozszedł się po kościach dosyć szybko.

Po kilku dniach zabawy, telefon wylądował na biurku. Chodził do szkoły w plecaku, ale coraz częściej był rozładowany. Po kilku kolejnych dniach leżał już na stałe rozładowany na stoliku nocnym. Dosyć szybko się znudził - przegrał z dotychczasowym numerem jeden: tabletem z grami.

Cóż, może to i lepiej - Katarzyna spokojnie mogłaby funkcjonować bez telefonu jeszcze z rok czy dwa, a jeśli jej się odmieni, to łatwo będzie można wrócić do tego tematu.

Zielony Pikmin zza morza, gadżety Mario, i brelok z losową literką

Mon, 10 Nov 2025 00:00:00 GMT

Z wyprawy na konferencję GitHub Universe 2025 w San Francisco przywiozłem małą kolekcję gadżetów związanych z Nintendo oraz Pop-Martem.

Trzeci rok z rzędu miałem możliwość polecieć do Stanów Zjednoczonych na konferencję GitHub Universe, a to dzięki programowi GitHub Stars, którego jestem częścią od pięciu lat.

Zatrzymałem się jak zwykle w okolicach Union Square, gdzie w porównaniu do poprzedniego roku zaszło sporo zmian - zaraz obok mojego hotelu otworzyły się dwa oficjalne sklepy: Nintendo oraz Pop-Mart.

W tym pierwszym było zaskakująco wiele przedmiotów związanych z Pikminami, które z Kasią bardzo lubimy: graliśmy w Pikmin 4 na Nintendo Switch i bardzo nam się ta gra podobała. Miało być symbolicznie, więc wziąłem jednego, małego, zielonego, pluszowego Pikmina.

Oprócz tego było mnóstwo innych pluszaków, ale postanowiłem poszukać czegoś innego, w końcu tego typu zabawek Kasia ma już ze trzy worki. Najwięcej gadżetów związanych było oczywiście z Mario - padło więc na spinki do włosów, wisiorki, lusterko, oraz… pojemnik na ciastka.

Jako że aktualną modą są lalki Labubu, zwane oficjalnie The Monsters, postanowiłem kupić jedną dla Kasi. Niestety, są tak popularne, że cały nakład najnowszej serii Pin For Love wyprzedał się natychmiastowo. Pozostały jedynie dodatkowe wisiorki - zamiast samych lalek to po prostu materiałowe literki.

Kasi zależało na M, ale problem polegał na tym, że były dwie serie, A-M i N-Z, przy czym breloki były pakowane losowo i nie było szans, by wybrać konkretny. Wziąłem więc jedno pudełko z niespodzianką, które ostatecznie okazało się być literką H.

Co prawda nie była to wymarzona zawartość, ale Kasia poradziła sobie z sytuacją całkiem nieźle - żartowała, że ma teraz Habubu. Zabrała wszystkie gadżety (nie licząc pojemnika na ciastka) do szkoły, by się nimi pochwalić, więc zakupy chyba mogę uznać za udane.

Urodzinowy Game Boy i Halloween z Tatą Oli

Mon, 03 Nov 2025 00:00:00 GMT

Na moje 40. urodziny dostałem od Kasi LEGO Game Boy’a oraz książkę Tata Oli Straszy, czyli dwa prezenty, które idealnie wpisują się w nasz rodzinny klimat.

LEGO Game Boy to świeży zestaw uderzający w nostalgię jak mało co. Ja co prawda nie miałem oryginalnego Game Boy’a, co najwyżej kawałek plastiku z 999 Tetrisami w jednym z pobliskiego targowiska, ale klimaty retro jak najbardziej do mnie trafiają.

Zupełnie nie przeszkadza mi to w kolekcjonowaniu Game Boy’a w ramce od Grid Studio czy teraz wersji LEGO. Szczególnie, że to kolejny zestaw, który składaliśmy razem z Kasią, co sprawiło nam jak zwykle sporo frajdy.

Do sporej już kolekcji opowiadań Tata Oli, które czytam Kasi do snu, dołączyła najnowsza część: dotycząca Halloween. Obok przeklinania, wakacji, czy zostawania YouTuberem tym razem mieliśmy okazję przekonać się czego boi się Tata Oli, i nie są to pająki.

Prezenty jak zwykle trafione, bo nie dość, że po prostu fajne (Game Boy wygląda niemal identycznie jak oryginał!), to gwarantujące też wspólnie spędzony czas, a to przecież najważniejsze.

Drugie części Minecrafta i Demon Hunters zapowiedziane

Mon, 20 Oct 2025 00:00:00 GMT

To będą dwie najbardziej wyczekiwane przez Kasię kontynuacje w historii oglądanych przez nią filmów i animacji. Niestety, na obie trzeba będzie poczekać aż do roku 2027.

Minecraft: Film 2 ma już datę oficjalnej premiery - to 23 lipca 2027 roku. K-Pop Demon Hunters, czyli Łowczynie Demonów natomiast nie dość, że nie mają jeszcze daty premiery, to właściwie nie zostały jeszcze oficjalnie potwierdzone, ale po ogromnym sukcesie pierwszej części oraz nieoficjalnych zapowiedziach autorów ciężko sobie wyobrazić sytuację, w której kontynuacja nie powstanie.

Cóż, pozostaje cierpliwie czekać oglądając inne filmy i animacje, które wyjdą przez najbliższe dwa lata.

Highline Warsaw w Varso Tower zdobyte

Mon, 13 Oct 2025 00:00:00 GMT

W zeszłym miesiącu, chwilę po otwarciu, odwiedziliśmy taras widokowy Highline Warsaw znajdujący się na 53 piętrze Varso Tower na wysokości 230 metrów nad Warszawą.

Wjedź na 53. piętro i zobacz Warszawę z najwyższego budynku w Unii Europejskiej. Z panoramicznego tarasu 360° zachwycisz się widokiem na miasto jak z lotu ptaka z niezrównanym widokiem na Pałac Kultury i Nauki, który wydaje się być na wyciągnięcie ręki.

Zanim dostaniemy się na taras widokowy, najpierw przechodzimy przez korytarz pełen zdjęć i filmów z historii Warszawy. Na końcu korytarza mamy dalszą część wystawy oraz widok na południową część stolicy. Po wjechaniu kilku pięter wyżej trafiamy na główną atrakcję, czyli taras z widokiem w każdą stronę.

Widoki faktycznie robią wrażenie - Pałac Kultury i Nauki wydaje się malutki w porównaniu do Varso Tower gdy patrzymy na niego z góry. W zasięgu wzroku mamy całą stolicę, łącznie ze Starym Miastem i Stadionem Narodowym za Wisłą.

Po nacieszeniu się widokami, z tarasu można zjechać kilka pięter niżej, lub zejść schodami. Na 49 piętrze znajduje się widok na północną część miasta, oraz HighGarden Rooftop Lounge: mini-ogród, bar, i restauracja.

Kończąc krótką wycieczkę przechodzimy przez sklepik, w którym można kupić sobie okolicznościowe pamiątki, w tym wydrukować własne zdjęcie na magnesie. Bilet wstępu warto kupić online, bo co prawda na miejscu także jest taka możliwość, ale kosztuje ona odpowiednio więcej.

Cała wyprawa Kasi bardzo się podobała, zaczynając od ekspresowej jazdy windą w górę i w dół, przez świetne widoki, aż po możliwość pobiegania po ogrodzie na takiej wysokości.

Byliśmy tam koło południa, natomiast zastanawiamy się nad wybraniem się tam drugi raz, ale tym razem wieczorem, by móc podziwiać zachód słońca.